Mijn verhaal: acceptatie van mijn lactose-intolerantie

Afgelopen week deelde ik met jullie een 5-daagse challenge rondom lactose-intolerantie. De reacties die daarop kwamen, waren overweldigend. Zoveel herkenning, zoveel verhalen, zoveel emoties. Het liet mij opnieuw beseffen dat acceptatie niet zomaar iets is. Het is een proces. Een proces met vallen en opstaan.

Vandaag wil ik samen met jullie even terugkijken op die challenge en jullie meenemen in mijn eigen verhaal. Want ook voor mij ging acceptatie niet vanzelf. In vijf dagen heb ik jullie aan het werk gezet met de volgende thema’s:

• Ontkennen
• Ach, één hapje kan wel
• Spijt
• Lactosevrij ontdekken
• Accepteren is zelfliefde

Ontkennen

Ruim veertien jaar geleden kwam ik erachter dat ik lactose moeilijk kon verdragen. Ik had al een half jaar last van vervelende buikpijn en voelde me constant futloos. Ontzettend frustrerend, vooral omdat ik geen idee had waar die klachten ineens vandaan kwamen.

Op een nacht kreeg ik plots heftige steken en moesten we naar de huisartsenpost. Na meerdere onderzoeken bleek dat ik nierstenen had. Uiteindelijk heb ik die uitgeplast en ik was ervan overtuigd dat daarmee ook al mijn klachten zouden verdwijnen. Maar niets was minder waar. De buikklachten en het gebrek aan energie bleven.

Via via kwam ik bij een internist terecht. In die tijd werd er nog een blaastest gedaan. De uitslag liet een hoge waarde zien: lactose-intolerantie. Aan de ene kant was ik opgelucht. Eindelijk wist ik waar mijn klachten vandaan kwamen. Aan de andere kant voelde ik me compleet verloren.

Er was toen nog maar weinig bekend over lactose-intolerantie. Lactosevrije producten waren nauwelijks verkrijgbaar en in mijn omgeving voelde ik me niet begrepen. Het gevolg? Ik ontkende het probleem. Ik deed alsof het allemaal wel meeviel en nam de klachten maar voor lief. Want toegeven dat ik ‘iets had’, voelde op dat moment zwaarder dan de pijn zelf.

Ach, één hapje kan wel

Na de ontkenning kwam de fase die velen van jullie herkennen. Dat stemmetje in je hoofd dat zegt: ach, één hapje kan toch wel? Een stukje kaas, een slokje melk in de koffie, een dessert op een verjaardag. Want ik wilde niet lastig zijn. Niet anders zijn dan de rest. Ik heb nog heel wat Mac flurry’s gegeten omdat ik dacht dat daar niet veel lactose in zat. Wist ik veel. Op het begin is het zo’n enorme zoektocht.

Maar bijna altijd volgde dezelfde uitkomst: buikpijn, opgeblazen gevoel en spijt. Toch bleef ik het proberen, hopend dat het deze keer anders zou zijn.

Spijt

Spijt kwam vaak pas achteraf. Als ik krom van de buikpijn op de bank lag en mezelf beloofde dat ik het echt nooit meer zou doen. Dat was vooral na het weekend, op de Maandag! Niet gek dat dit de vervelendste dag van de week werd, ik moet eerlijk toegeven het is nog niet mijn favoriete dag van de week maar ik voel me iig niet meer zo futloos. De frustratie richting mijn lichaam was groot. Waarom werkte het niet gewoon mee? Waarom kon ik niet eten wat anderen zonder nadenken aten?

Lactosevrij ontdekken

Langzaam veranderde er iets. Er kwamen steeds meer lactosevrije producten op de markt. Ik begon te experimenteren, te proeven en te ontdekken. Ik merkte dat ik me fysiek beter voelde als ik bewuster koos. Minder klachten gaf ruimte in mijn hoofd.

Het voelde niet langer als alleen maar iets wat ik moest laten, maar ook als iets wat ik mocht ontdekken.

Accepteren is zelfliefde

Acceptatie kwam niet van de ene op de andere dag. Het groeide mee met mijn zelfbeeld. Ik leerde luisteren naar mijn lichaam en het serieus nemen. Niet meer straffen, maar zorgen.

Nu zie ik het vermijden van lactose niet meer als een beperking, maar als een vorm van zelfliefde. Ik kies voor energie, voor rust in mijn buik en voor goed voor mezelf zorgen. En als ik een keer lekker onbezorgd wil uiteten of een lekkere high tea heb dan neem ik mijn lactase tabletten in. Thuis eet ik zoveel mogelijk lactosevrij, ik gebruik wel elke dag lactosearme yoghurt maar drink bijvoorbeeld geen melk meer maar mijn zelfgemaakte plantaardige melk.

De challenge van afgelopen week liet zien dat ik hierin niet alleen sta. Acceptatie vraagt tijd, mildheid en eerlijkheid naar jezelf. Dank jullie wel voor het delen van jullie verhalen. Samen maken we dit proces een stukje lichter.

Het ging een paar jaar heel goed totdat ik weer meer klachten kreeg terwijl ik wel lactosevrij at, later ga ik hier nog een keer dieper op in! Want ik ben erachter gekomen dat ook hier veel mensen last van hebben.

Volg je me ook al op facebook en instagram daar vind je nog veel meer lactosevrije tips.